دوباره صبح آمد
و خواب
بر چشمان ستاره ها نشست
و چراغهای خیابان
تاریک شد
انگار شبها
شهرداری می ترسد
که شهر تاریک باشد
خواب دیدم
قطره ای اشک شدم
و از چشمان مادرم سرازیر
برادرهایم نمی خندیدند
پدرم هیچ نمی گفت
و آینه ای هم نبود
موهایم را شانه کنم
خون
و لیوانهایی که تا سقف پر
شهر آب نمی نوشید
و سقوط باران
هیچ چیز را نمی شست
خشکسالی سزای آسفالت بود
زیر حرکات بیرحمانه ی چرخها
گنجشکی در جوبی بی آب ، مرده بود
گرسنگی در صدای هر خری نهفته بود
و آن سو
همانجا که همه می دیدند
سگی با زنی هرزگی کرد ، که مرده بود
خواب دیدم
مادرم مرا صدا می زد
برایم دعا می نوشت
نماز می خواند
و می شنیدم که نام من را
پیش خدایش می گوید
با اینکه می دانست من
اسب سواری نمی دانم
چه خوب شد
که صبح آمد
پ.ع.(هیرش) |
