دوباره صبح آمد
و خواب
بر چشمان ستاره ها نشست
و چراغهای خیابان
تاریک شد
انگار شبها
شهرداری می ترسد
که شهر تاریک باشد

خواب دیدم
قطره ای اشک شدم
و از چشمان مادرم سرازیر
برادرهایم نمی خندیدند
پدرم هیچ نمی گفت
و آینه ای هم نبود
موهایم را شانه کنم

خون
و لیوانهایی که تا سقف پر
شهر آب نمی نوشید
و سقوط باران
هیچ چیز را نمی شست
خشکسالی سزای آسفالت بود
زیر حرکات بیرحمانه ی چرخها

گنجشکی در جوبی بی آب ، مرده بود
گرسنگی در صدای هر خری نهفته بود
و آن سو
همانجا که همه می دیدند
سگی با زنی هرزگی کرد ، که مرده بود

خواب دیدم
مادرم مرا صدا می زد
برایم دعا می نوشت
نماز می خواند
و می شنیدم که نام من را
پیش خدایش می گوید
با اینکه می دانست من
اسب سواری نمی دانم

چه خوب شد
که صبح آمد

                                                                   پ.ع.(هیرش)

نشانم دهید او را
چه کسی می گفت
آن دم که خواهی مرد
خدا را
یاد خواهی کرد

چه چیز عجیبی است مردن
دخترهایی که بوسیده ام
یادم می آید

                              پ.ع.(هیرش)